🚴♂️✨ An incredible day of inspiration and action with the Cycle Culture Community (C3)! 🌟
Today, I had the honor of chairing a meeting where we had the privilege of hosting the renowned Mr. Mahinder Singh, a true cycling legend from Nasik, Maharashtra, India. At 68 years of age, he embarked on an epic journey, cycling an astonishing 3600 km from Kashmir to Kanyakumari in just 12 days and 18 hours! 🌄🚴♂️But Mr. Singh's journey didn't start there. He sowed the seeds for this incredible feat years ago, proving himself as the oldest male to qualify for RAAM (Race Across America) after completing a grueling 650 km ride in less than 34 hours. 🌆
His dedication was evident as he cycled 1700 km from Nashik to Amritsar, participated in the Panch Takht ride, and meticulously prepared for the ultimate challenge - K2K, which he had to postpone due to the pandemic. 🚴♂️💪
Even in the face of adversity and extreme weather conditions, Mr. Singh persevered, and his story is a testament to the power of determination, fitness, and a balanced diet. He overcame every obstacle, proving that age is just a number when it comes to achieving ones dreams. 🙌
Through this incredible journey, Mr. Singh's message is crystal clear: If he can accomplish such a remarkable feat at 68, then why can't you and I achieve our dreams? 🌠
Our Cycle Culture Community (C3) meeting was equally inspiring, as we discussed our goals and plans for promoting cycling and snowballing activism for cycle laws and infrastructure in Nepal. The dedication and passion of our Central Committee members are truly motivating. 🚴♂️
We tackled important issues such as organizational structure, financial transparency, art exhibitions, and extending our activities to all provinces. We also discussed a "code of conduct" and "organizational guidelines" to guide our path forward. 📊🗂
I couldn't be prouder to be a part of this community and to witness the incredible progress we're making. Let's remember Mr. Singh's example and keep pushing ourselves to achieve our goals, no matter the obstacles we face. 🌟
Thank you all the CC-CCC members for your dedication and friendship, and I look forward to the exciting journey ahead as we continue to make a positive impact on cycling in Nepal. 🚴♂️🇳🇵 #CyclingInspiration #DreamBig #C3Community
There are several myths that can encourage smokers to continue smoking. Some of these myths include:
Myth of stress relief: Some smokers believe that smoking helps reduce stress and anxiety, but in reality, nicotine addiction can lead to increased stress levels.
Social acceptance: The idea that smoking is a social activity and a way to fit in or be part of a group can encourage people to continue smoking.
Weight control: Some smokers fear gaining weight if they quit, but the relationship between smoking and weight control is complex, and quitting can lead to better long-term health.
Smoking as a coping mechanism: People may believe that smoking helps them cope with life's challenges, but it often masks underlying issues and doesn't provide a healthy solution.
Cool image: The perception that smoking is cool or rebellious can influence young people to start and continue smoking.
Belief in the ability to quit anytime: Some smokers think they can quit whenever they want, but nicotine addiction can make it difficult to quit without support.
It's important to recognize and challenge these myths in order to make informed decisions about smoking and quitting.
Today's visit to Sree Akala Mandir was a journey back in time, a reminder of the historical treasures that lie hidden in the quiet corners of our world.
This temple, nestled at the base of a serene hill, boasts an architectural elegance that speaks volumes about the craftsmanship of its creators.
As we approached the temple with my friend Dilip Thapa, I couldn't help but admire its unique design.
The temple's architecture bore the marks of a bygone era, reflecting the rich heritage of the land. The intricate carvings on its walls and the carefully sculpted idols stood as testaments to the artistry of those who had crafted this marvel.
One of the most captivating aspects of this temple was its remote location. Far from the chaos and clamor of everyday life, it was a serene oasis of tranquility. Surrounded by nature's beauty, the temple was enveloped by the whispering leaves of ancient trees. The air was filled with the scent of earth and history, as if the very ground beneath our feet was infused with the stories of generations past.
This visit to Sree Akala Mandir served as a powerful reminder of the importance of preserving our historical and environmental heritage. It encouraged us to embrace the serenity of such isolated places and reflect on the wisdom of those who had chosen these locations for their sacred structures. In an age of constant movement and hustle, this temple stood as a beacon of stillness and historical richness, motivating us to cherish and protect the invaluable treasures of our past and the natural world that cradles them.
I will talk about the golden rice field in the next video.
“हाम्रो घर ठूलो टारीखेतको बीचमा छ । रातो माटो र कमेराले पोतेको, टाढैदेखि मानिसको ध्यानाकर्षण गर्दछ । घर वरिपरि भुइँबाट अलि माथि उठाइएको पेटी, घर पर्तीर छेउमा ढिँकी, अलि पर खोल्मासँगै गाईगोठ र बाख्राको खोर पनि” (पृष्ठ ४)
– दोरोखाको म्यानटार गाउँको त्यही घरलाई केन्द्रमा राखेर सृजना गरिएको छ डा. शिवराज भट्टराईको संस्मरण तथा भट्टराई परिवारले राँको बालेर गरेको तीन देशको यात्रा । त्यही घरमा जन्मेका थिए शिवलाल जसको पढाइ एक मन्दिरबाट सुरु भयो जहाँ उनको नाम शिवप्रसाद राखियो र पछि स्कुल भर्ना हुँदा शिवराज ।
कृतिको आवरण
गाउँको स्कुलको पढाइ न सकिँदै तुर्सा नदी पारीको गाउँमा रहेको दोरोखा प्राइमरी स्कुलमा कक्षा तीनबाट निरन्तर हुन्छ उनको पढाई । पहिला देशव्यापी जाँचको निम्ति र पछि कक्षा छदेखि दससम्म अध्ययन गर्न साम्चि सेन्ट्रल स्कुल र उच्च शिक्षाको निम्ति काङलुङको सेरब्चे कलेज पुग्छन् । पछि त्यही कलेजको डीन सम्म बनेका थिए। सेरब्चे कलेजबाट बि. एस्सी, हरियाणाको रोहतकस्थित महर्षि दयानन्द विश्वविद्यालयबाट एम्. एस्सी र शिलाङको नर्थ ईस्टर्न हिल युनिभर्सिटीबाट विद्यावारिधि गरेका डा. शिवराजले आफ्नो सारा जीवन अध्यापनमै बिताए र सन २०२३ को अन्त्यबाट सक्रिय जागिरबाट संन्यास लिने लेखेका छन् ।
यो पुस्तकमा शिवराजदेखि डा. शिवराजसम्मको सङ्घर्षको सामाजिक पाटो उतारिएको छ। उनले कक्षा पाँचको परीक्षा सक्दा नसक्दा उनका परिवारका सबै सदस्य बसाइ सरेर नेपाल जान्छन् उनलाई एक्लो छोडेर । उनका दुई घर हुन्छन्- दुई देशमा । उनले रोजेको व्यक्तिसँग विवाह गर्न परिवारको मन्जुरी हुन्न – प्रेम सम्बन्ध भागी विवाहमा पुगेर सफल हुन्छ । विवाह भए पनि धेरै वर्षसम्म बसाइ अलग-अलग हुन्छ पढाइ र कामको तानातानले । दुई देशको बसाई, तीन देशका विभिन्न ठाउँको यात्राको विवरणले भरिपूर्ण यो पुस्तकमा उदासीन, रोमान्टिक र भावनात्मक जोस र सङ्घर्षका जोगाइहरू पाइन्छन् । लेखकले आफ्नो सङ्घर्षपूर्ण संस्मरणद्वारा तत्कालीन ग्रामीण जीवनको सजीव चित्रण गरेका छन् ।
कक्षा आठसम्म नेपाली पढेको, कलेजमा हुँदा नेपाली साहित्य संस्थाको अध्यक्ष भएको, वार्षिक पत्रिका छपाएको र धेरै लेखकहरू जन्माइसकेको शिक्षित पारिवारिक विरासतको हकदारी बोकेकोको उच्च मानकको मर्यादा पालना गर्दै एक पठनयोग्य तथा पठनको निम्ति सिफारिसयोग्य पुस्तक पस्केका छन् । सङ्घर्षै सङ्घर्षको दस्ताबेज भए पनि, अभिभावकबाट टाढा रहेको, परिवारबाट छुटिएको एकल यात्रीको कथा प्रेरणादायी छ ।
यस कथाले पारिवारिक नाताको सञ्जाललाई राजनैतिक सीमाको सङ्कुचनभन्दा पृथक् राख्न सफल भएको छ जुन विषय यो पुस्तकको अति उल्लेखनीय पाटो छ, जसले सबै पाठकलाई रोमान्टिक बनाउँछ र नयाँ दृष्टिगोचर प्रदान गर्दछ।
उनी लेख्छन्
“मेरो शिक्षण कालमा धेरै विद्यार्थी आए, गए। सेरब्चे कलेजमा गरेको अध्यापनमा पहिलो दस वर्ष जति, एघार बाह्र कक्षामा विज्ञानका विद्यार्थी पढाउने क्रममा, त्यो अवधिमा पढाइएका अधिकांश विद्यार्थीले मलाई चिन्छन् र सम्मान पनि गर्छन् । ती मेरा विद्यार्थीहरू देश-विदेशमा विशेष विज्ञान र प्रविधिको क्षेत्रमा डाक्टर, इन्जिनियर, कृषि र वन इत्यादि विभागमा उच्च स्थानमा कार्यरत छन्” (पृष्ठ ७३) ।
संयोग रह्यो शिवराज सरले पहिलो पटक बाह्र कक्षामा विज्ञान पढाउँदा म उहाँको विद्यार्थी थिएँ भनेर यहाँ लेख्दा गौरव महसुस गर्दै छु ।
यस पुस्तकमा ताप्लेजुङ, पाँचथर, दोरोखा बिच राँको बालेर गरेको यात्राको उल्लेख मात्र पाइन्छ । धेरै वर्णन भने देन्चुका, साम्ची, गौरादह, काङ्लुङ, थिम्पु बिच गरिएका यात्राको पाइन्छ ।
एक जीव-वैज्ञानिक, शिक्षक तथा प्रशासकले आफ्नो संस्मरण लेखेको भए पनि यो पुस्तक पूर्ण सामाजिक परिधिभित्र सीमित सामाजिक-जातीय-सांस्कृतिक अध्ययनको अनुपम नमुना बनेको छ।
मञ्जरी पब्लिकेशनले बजारमा ल्याएको, आवरणमा राँको बलिरहेको यस पुस्तकमा १३४ पृष्ठ छन् र मूल्य रु २५० राखिएको छ ।
यो पुस्तकको निम्ति लेखक, तथा मेरा जीव-विज्ञान गुरु डा. शिवराज भट्टराई प्रति धन्यवाद तथा आगामी कृतिहरूको निम्ति शुभकामना ।
कवि रमेश गौतमको सन २०२२ को जुन महिनामा प्रकाशित कृति चिताको आगो साँच्चै तातो हुँदोरहेछ एउटा अनौठो सङ्गममा रचिएका कविताहरूको सँगालो हो । प्राय साहित्यका विद्यार्थीहरूले विज्ञान र विज्ञानका विद्यार्थीहरू साहित्य दूर दूर गर्छन् । तर यो सङ्ग्रहका अधिकांश कविताहरूले साहित्य र विज्ञानलाई घोलेर मिश्रित स्वाद दिएका छन्, युद्ध र गुलाबको मिश्रण जस्तै ।
विडम्बना यो पुस्तक प्रायः साहित्य प्रेमीले पाएका होलान् जसलाई अधिकांश परिवेश असान्दर्भिक लाग्न सक्छन् र विज्ञान सम्बन्धी कविताहरू पढ्न चाहने, वैज्ञानिक सिर्जनाहरू खोजिरहेका, विज्ञानका विद्यार्थीहरूले यो पुस्तकबारे सुइँको सम्म नपाएका हुन सक्छन् । अद्भुत शैली, व्यापक विरोधाभासपूर्ण रूपकको प्रयोग, र अस्थिर भावनाहरूले भरिपूर्ण प्रेम, बिछोड, तड्पाई, वियोगले उथलपुथल दुर्लभ कृतिले सही पाठक नपाउने र इच्छुक पाठकले कृति नपाउने योग देखिन्छ । यो अन्तरको न्यूनीकरणमा टेवा पुगोस् भन्ने मेरो समीक्षाको उद्देश्य राखेको छु ।
आधुनिक प्रविधिलाई जीवनसँगको तुलना नवीन प्रयोग हो ।
“कति फरक पार्छ एक चिन्हले एक संयोजनले एक विभाजनले एक सीमाङ्कनले एक कोष्ठकले ……
जीवन पनि त ग्राफिक डिस्प्ले क्यालकुलेटर न हो !” (पृः १६२)
चिताको आगो साँच्चै तातो हुँदोरहेछ
मानव सङ्घर्षको कथा हो वा खानीको वर्णन पाठकहरूलाई उस्तै उस्तै लाग्छ
“फलाम पगाल्ने पसिनाले स्वार्थवाद पगाल्न सकेन माटो, सुख्खा भीर भिजाउने रगतले निराशा र कुण्ठा पीडा र प्रताडना निरुत्साह र गतिहीनता केही पखाल्न सकेन ।” (पृः १३४)
नेपालीले जितेको संसार र हारेको यथार्थ कविता तिमी नेपाली अरे मा उजागर गरिएको छ ।
“शताब्दियौं अघिदेखि ‘जीवन‘ बाँच्ने आशामा राष्ट्र र राष्ट्रोन्नतिको नाममा पानी सरह खुन बगाएको अथक जीवन यात्री तिमी नेपाली अरे ।” (पृः १३१)
कविलेआखिर जीत मेरै भयो र पराजय जस्ता फरक विचारहरू पस्केका छन् कवितामार्फत।
“साँच्चै म जे हुन्छु भन्थेँ त्यो हुन सकिन छु ।” (पृः ८४)
पराजय कविताले अर्थ बुझाउने मात्र हैन पराजय महसुस नै गराउँछ ।
यो सङ्ग्रहको मस्तुल कविता चिताको आगो साँच्चै तातो हुँदोरहेछमा विज्ञान, त्रास, भविष्य, र वियोग रुमलिएको छ। विज्ञान र वैज्ञानिक प्रविधिले ल्याएका प्रदूषण र जलवायु परिवर्तन माथि विचार विश्लेषण छ।
“तिमीलाई सागर डढेको हेर्ने मन थियो स्वालबार्डको एकान्त टापुमा पग्लँदै गरेको हिउँमा काम्दै गरेको हिम-भालु हेर्ने मन थियो माउन्ट पिनाटुबो विस्फोटन पश्चातको विचित्र अनि मनमोहक सूर्यास्त हेर्ने मन थियो ।” (पृः ११५)
महान् वैज्ञानिक आइन्स्टाइन आज भइदिएको भए उनले गरेको आविष्कार प्रति उनी आफैँ गर्व गर्थे वा पछुताउँथे? यो प्रश्नको उत्तर दिने प्रयास गरेका छन् कविले कविता आइन्स्टाइनमा ।
“एउटा जीर्ण बुढो आज विश्व नेताहरू समक्ष अपिल गरिरहेछ शान्ति स्थापनार्थ जीवन रक्षार्थ !” (पृः १४६)
सबै कविताहरूमा टुइष्टहरू प्रशस्तै छन् । कहिलेकहीँ रमाइला कुराहरू गर्दै जान्छन् र शून्यमा पुर्याइदिन्छन् कविले ।
“फेरि वरिपरि हेरेँ अहँ पाकेन कुनै सेल यहाँ उनिएन एउटा माला पनि न कुटियो चिउरा न प्रफुल्लित भए बच्चाहरू न मुस्कुराए फूलहरू न गुन्जियो भ्रमरगुन्जन न सुनियो छहराको मधुर धुन ।” (पृः१०८)
केही कविताहरू तिक्ततामा अन्त्य हुन्छन् भने धेरै कवितामा दर्शनका पङ्क्तिहरू भेटिन्छन् ।
“संसार उज्यालो देख्न चाहनेहरूका लागि साझा फूलबारी हो ।” (पृः ९४)
गतिलो साहित्यको उराठ भूमिमा अघि बढ्न उत्प्रेरणा हो यो कृति। अनेक अभावमा जीवन बाँच्न सकिन्छ भन्ने ज्ञान प्रदायक सृजनाको उदाहरण हो यो पुस्तक – मरुभूमि र क्याक्टस जस्तै । भाइरस र प्रतिभाइरसको महासङ्ग्राम आमालाई इमेल – एक वैज्ञानिक निबन्ध हो – जानकारी छ। एउटा कथा हो – शिक्षा छ।
कल्पनाले सीमा नाघेका कविताहरू छन् । हद नाघेका विचारहरू छन् – एउटी परीका लागि लुकाएर राखेका माया छन् ।
“तर कसैले नछोइदेओस् मेरो हृदय जहाँ मैले आफैँलाई भन्दा बढी माया गर्ने एउटी परीलाई लुकाएर राखेको छु कसैले नदेख्ने गरी ।” (पृः१०)
“तिमी” शब्द बग्रेल्ती प्रयोग गरिएको छ। पुस्तकको अन्तिममा शाब्दिक हिटम्याप दिइएको छ जसमा अत्यधिक प्रयोग भएका शब्दहरूको साङ्केतिक प्रतिनिधित्व लिपिको आकार अनुसार गरिएको छ। शाब्दिक हिटम्यापले “तिमी”लाई बहुलक शब्दको रूपमा निकालेको छ । साहित्यिक पुस्तकमा शाब्दिक हिटम्याप प्रयोग भएको पहिलो उदाहरण हुन सक्छ ।
यो कविता सङ्ग्रह फुर्सदमा, यात्राको क्रममा पढ्न उपयुक्त विज्ञान बुझाउने साहित्यिक पुस्तक हो। लामो यात्रा जाँदै हुनुहुन्छ, रेल वा जहाजमा सयर गर्दै हुनुहुन्छ भने यो पुस्तकको एकप्रति च्यापेर जानुहोस् । पछुताउनु हुनेछैन- यो समीक्षकको बाचा।
